دیروز یکسال ازپست اولین مطلب وبلاگ خوب «شب نوشته ها» گذشت. مردادماه  گذشته پست بسیار به جا و زیبای «پا تو کفش وبلاگهای موسیقی » روزها نویسندگان و خوانندگان وبلاگهای موسیقی را خنداند و به واقع خاطره ی بسیار شیرینی را در اذهان همه ی ما رقم زد.و علاوه بر این فصل تازه ای را با  آگاهی ، برای تمام نویسندگان وبلاگهای موسیقی آغاز کرد.
 
این مقاله ، مشتاقان را به خوانش دیگر پستهای این وبلاگ ، ترغیب نمود و رفته رفته از سراسر وبلاگها به سوی شب نوشته ها راهی شدند و اینچنین با جهانی رو برو گشتند که گاه گاه  دردها و دغدغه هایش را با دیگران در میان می گذاشت.جهانی فراخ در عمق جان انسانی که تلخ و شیرین دیده ها خوانده ها و کرده ها و نکرده ها و آرزوهایش را با قلمی سحر آمیز می نگاشت.
گرما ومحبتی که در نوشته ی « پا تو کفش وبلاگهای موسیقی » وجود داشت دوستی میان وبلاگ نویسان موسیقی را روز به روز بیشتر کرد و موجب نزدیکی هرچه بیشتر آنان با یکدیگر شد.گویی م.بیدار روح ما را به یکرنگی و روشنی همدلی می خواند ...
 
بیا تا سری در سر خم کنیم
من و تو ، تو و من همه گم کنیم
 
بیایید تا جمله مستان شویم
به مجموع هستی پریشان شویم
 
چو مستان به هم مهربانی کنیم
دمی بی ریا زندگانی کنیم
 
بگرویم یک دم چو باران به هم
که اینک فتادیم یاران به هم
 
 
همراهی با نوشته های تکان دهنده ، هوشمندانه ،  نشاط آور و جذاب این وبلاگ و همذات پنداری با روح محسوس و ملموس نویسنده ی این وبلاگ « م.بیدار» همچنان ادامه یافت و امروز شمار زیادی از دوستداران شب نوشته ها ، به دوستی و هم صحبتی با ایشان می بالند.
م.بیدار معلم مهربان و دوست تک تک ماست. بسیاری از ما او را ندیده ایم و از کیستی اش اطلاع دقیقی نداریم اما مهر او در دل ماست و دوستش داریم ...
سلامتی و نشاط  او را همیشه خواستاریم و پایداری « شب نوشته ها » را آرزومند.